Cycloon Idai: Het verhaal van een korpsofficier

Cycloon Idai: Het verhaal van een korpsofficier

IOS, samen met TSA SWI ging op monitoringbezoek ging naar Chimanimani, Zimbabwe en vond de volgende getuigenis
Er vormden zich donkere wolken boven het dorp en er begon een zware regenval die twee dagen lang aanhield. Op vrijdag 15 maart rond 10 uur, toen iedereen sliep, sloeg de ramp toe. In het begin klonk het als een zware motorwagen die een berg op ploeterde. Het bleken stromend water en vallende rotsen van de bergen rondom Chimanimani. In de duisternis van de nacht renden mensen verward en in paniek alle kanten op waar ze fakkels zagen, zoekend naar een plek om te schuilen. Het huis van de officier, dat zich op een hoger gelegen terrein bevindt en niet overstroomde, stond binnen no time vol met mensen. Binnen kon je de mensen horen schreeuwen maar het was te moeilijk om ze te bereiken. Pas bij het ochtendgloren kwamen mensen naar buiten en konden de slachtoffers naar de dichtstbijzijnde klinieken worden gebracht. In het daglicht werd ook duidelijk wat de schade van de overstroming was geweest. In de buurt van het dorp waren alleen al 180 mensen overleden nog eens 130 vermist geraakt, begraven onder de rotsen of weggespoeld door de overstroming. De familie van de plaatselijke arts die in het gebouw grenzend aan het korpsgebouw woonden, werden dood aangetroffen. De volgende dag moest de officier de begrafenissen van 40 slachtoffers leiden. Zijn vrouw hielp in de tussentijd bij een bevalling van een moeder die toevlucht had gezocht in hun huis. Beiden hebben een enorme inspanning geleverd om de slachtoffers te helpen ondanks hun eigen traumatische ervaring. Ze bezoeken nog steeds de mensen in de kampen en zijn actief betrokken bij de gemeenschap. Binnen een maand zullen ze echter naar een ander korps worden overgeplaatst.

De ramp heeft het landschap in het gebied enorm veranderd, niet alleen door massa’s rotsen en keien die verschoven zijn maar ook doordat de omringende heuvels en bergen zijn verzwakt, wat een risico vormt voor de mensen die er leven. De vernietiging van infrastructuur is ook een grote uitdaging. Een aantal gezondheidscentra en scholen zijn met de grond gelijk gemaakt en meer dan 12 bruggen zijn volledig vernietigd of weggespoeld waardoor het onmogelijk is om op sommige plaatsen hulp te bieden. Bovendien bleef de zware wolk nog vijf dagen na de ramp hangen, waardoor helikopters het gebied niet konden bereiken. In de beginfase waren overlevenden in de gemeenschap bezig met redding en herstel, en verplaatsten ze de gigantische rotsen met hun blote handen. Pas later kon het leger meedoen aan het reddingswerk en gingen ze op zoek naar gewonden, overlevenden of vermisten met behulp van speurhonden. De bewoners van Chimanimani en de rest van het land toonden ook een enorme solidariteit naar de slachtoffers. Ondanks het weinige wat ze hadden, zamelden ze hulpgoederen in voor degenen die het nodig hadden. Het Leger des Heils was één van de eerste organisaties die hulp bood, inclusief de 25.000 dollar die door het Leger des Heils Zwitserland werd gedoneerd. Sindsdien zijn er steeds meer organisaties naar het gebied gekomen om hulp te bieden. De UNHCR heeft vier vluchtelingenkampen opgezet (kamp 1; 80 personen, kamp 2; 37 personen, kamp 3; 58 personen en kamp 4 in Copa aan andere kant van de berg; 40 personen) Veel NGO’s en privé organisaties hebben de handen ineen geslagen om basisondersteuning te bieden. Nu de fase van noodhulp is afgesloten is het tijd voor de wederopbouw. De meeste scholen zijn weer gestart en mensen beginnen weer hun tuintjes aan te leggen.

Dit artikel werd geschreven voor https://www.legerdesheils.nl/ios